| dolawat's profileGoKzPhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
April 15 Almost one month passedAlmost one month passed....
ผ่านไปแร้วเกือบเดือนกับชีวิตที่เมกา
เล่าให้ฟังกันทีละเรื่องดีกว่า เพราะว่าตอนนี้มีเรื่องเล่าเยอะเหลือเกิน คงจะสงสัยว่างาน packing candy ที่ Hershey's บริษัทผลิต chocolate รายใหญ่ของโลกเป็นยังไง ผมตอบตรง ๆ เรยคับ ผมไม่รู้เพราะว่ามาถึงเค้าบอกว่างานเต็ม ให้เด้งไปทำงานบริษัทของ Johnson and Johnson แทน. ผมถามตรง ๆ เป็นคุณคุณเซงมะ ลงงานมากะ แพ็กหนม กินช็อคโคแลต งานไม่หนัก ที่ไหนได้มันเป็นกรรมกรยกของแบกของนี่เอง แร้วไม่อยากจะบอกว่าที่โรงงานนี้ มีแต่คน ...... ( ไม่พิการก็เอ๋ออ่ะ เป็นพวก Syndrome ) โห สำหรับคนที่อยากฝึกอังกฤษนี้ได้ภาษามือแทนอ่ะคับ ไม่ก็คุยกับเค้าไม่รู้เรื่อง มีคนนึง เอ๋อ แร้วบ่นตลอดแปดชั่วโมงค์ พูดประโยคซ้ำ ๆ แล้วน้ำลายไหลออกจากปากอ่ะ ฮาไหมหล่ะคับ ก็งานก็งานกรรมกร เอาของใส่กล่องหรือไม่ก็กรีตกล่องไรงี้อ่ะ จนผมแยกไม่ออกแร้วว่าตอนนี้ผมใช้มือหรือเท้าพิมดีดเพราะแข็งทั้่งสองอัน งานหนึ่งก็ผ่านนไป เอาเป็นงานสองแร้วกัน ตอนมาแรก ๆ ผมก็สมัครงานเป็น Banquet server ของ crowne's plaza hotel ไว้ คือเป็นโรงแรมที่มีระดับสามดาวครึ่ง แต่ก็มากที่สุดในเมือง ผมก็ว่าได้เป็นเซอร์เวอร์ก็น่าจะหรูนะ ดีกว่า house ก็เรยตกลงทำไป เผื่อเงินดี คือเค้าสัญญาไว้ว่าถ้าไม่ชอบให้เปลี่ยนไปทำอย่างอื่นได้ แหมมม ส้ัญญากับผมไว้อย่างดีอ่ะ ก็นะ อาทิตย์แรกทำ เค ได้ชม เยอะดี ก็ไม่ได้เซอร์ฟไร หรอก เค้าให้จัดสถานที่เป็นอีกงานไปเรย เป็น banquet set-up โหย งานนี้แบบว่า ยกโต๊ะเป็นสิบ ๆ กิโล แบกไปไว้โน่นไว้นี่ แหม งานกรรมกรอีกแร้วอ่ะ พอมาวันเสาร์ เค้าให้เซอร์ฟวันแรก โหยตื่นเต้นมาก ซิปลืมรูปซะ 555+ ก็นะ แต่ก็ถือว่าเป็นประสบการณ์ที่แปลกใหม่ เราก็ไปทักทายเค้า คุยกับเค้า แต่..... งานเซอร์ฟเราอย่าลืมว่าเราต้องได้ tip ที่ไหนได้ พอเซอร์ฟเราไม่ได้ทิป โหย เป็นใครใครก็เซงอ่ะ เพราะว่าที่นี่เค้า tip หนักมาก แต่ดันจัดงานไม่ tip ซะงั้นหน่ะ ก็นะ ก็แปลกใหม่ดี สำหรับอาทิตย์แรก ..... เสาร์ต่อมา เค้าให้ทำงานเป็น confession stand คับ เอาตรง ๆ ว่าเป็นแค่ cashier ขาย hot dog กับ pretZel อ่ะ แหม งานนี้ tip ไม่ได้อีกแร้ว แต่เอาตรง ๆ คนที่นั่นแบบว่า ตอนขายไม่มีการจดว่าขายไปได้เท่าไหร่งี้ แค่ขอแค่ได้กำไร ก็ครั้งแรก ผมก็คิด ๆ อยู่่ว่ามันแปลก ๆ เพราะผมอ่ะทำ cashier แร้วมีคนมาชอบมาไล่ ไปทำอย่างอื่น ที่ไหนได้ เค้าขโมยเงินกันอยู่ ผมก็จับไต๋เค้าได้นะ แต่ไม่กล้าบอกอะไรเพราะเป้นมือใหม่ ก็เซง สุดท้ายมีคนทำงานสองคน อีกสามขโมยเงินกันอยู่ แร้วผมจะทำงานเพื่อ ??? แต่สุดท้ายอีกคนเค้าก็จิ๊กมาให้ห้าดอลลาร์ ผมก็ เฮ้อ ก็ยังดีวะ 55+ แต่นี่สิ พอมาอาทิตย์ต่อมา งานไม่มี เว้นเรยคับ เครียดจัดเรย ให้มาสองชมอ่ะ ใครจะไปทำอ่ะ เครียดจัดเรย ไม่รู้จะทำไง ก็เรยไปปรึกษากับคนที่ทำ room service พอดีตำแหน่งเค้าว่างพอดีแต่ต้องย้ายกระทำงานที่ทำอยู่ ให้ทำงานบ่าย ก็ไปติดต่อ มีแต่คนติดต่อไม่ได้นะ ตอนแรก ๆ ผมก็เสียว ๆ แต่ที่ไหนได้ ตอนนี้เค้าต้องการคนด่วนที่ Hershey's ผมก็เรยได้สองเด้งเรย คือได้ทำงาน Hershey's กับมีงานสองที่มั่นคง แต่กว่าจะได้ผมก็เหนื่อยหนัก. แต่จริง ๆ ตอนนี้ก็รู้จักคนในโรงแรมเกือบหมดแร้ว เรื่องหางานไรงี้ไม่ยากแระก็สบาย ก็ชีวิตก็ไปเรื่อย ๆ ทำงานไปวัน ๆ ก็คุยกับเหน่งกับพี่ไผ่ไปเรื่อย ๆ ฝึกทำอาหารเที่ยงไรงี้ ( ตอนนี้ก็ผัด spaghetti เดา ๆ กับ มาม่า ) ก็หนุกดี ก็แนะนำให้เพื่อน ๆ ลองหาประสบการณ์เองกันบ้างเพราะผมว่านี่คือชีวิตจริงที่จะเกิดขึ้นตอนเราทำงานเรยคับ ได้เรียนรู้อะไรหลาย ๆ อย่างที่มีประโยชน์ต่ออนาคตมากมาย แต่ผมแนะนำอย่างนึงว่าอย่ามาทำ Hershey นะคับ ความฝันที่จะทำงานที่บริษัท ผลิตช็อคโคแลตนี้ไม่ใช่เรยนะ Hershey's ก็จริงแต่เราคือแรงงานเถื่อนแบกขนของ แต่มีช็อคโคแลตแจกแค่นั้น งานหนักมากคับ แร้ว Harrisburg ( เมืองหลวงของ Pennsylvania ) เป็นเมืองที่เล็กมากคับ ผมว่ากระจอกกว่าขอนแก่นเยอะเรย เล็กนิดเดียว เพราะงั้นผมแนะนำให้หาเมืองดี ๆ อยู่เช่น Michigan เพราะงานขั้นต่ำได้ค่าแรงงานอย่างน้อยแปดเหรียญ อีกอย่างคับ ผมบอกไว้เรยว่า ค่าอาหารที่นี่แพงมาก ๆๆๆๆ เคยเห็นป่าว กำหล่ำหัวละเกือบ 100 บาทอ่ะ ถ้าอยู่โน่นคงซื้อได้เป็นสิบ ๆ โลอ่ะ แหม อยู่โน่นก็กินผักเยอะ ๆ ไว้นะเพราะอยู่นี่แทบไม่ได้กิน แพงเกิน 55 อ่าา ก็จบเรื่องงานแระ เอาเป็นเรื่องเพื่อนดีกว่า ก็มาตอนแรกก็มีไผ่กับเหน่ง อ่าฮ่ะ แต่ตอนนี้มีเพื่อนใหม่ต่างมหาลัยเยอะแยะเต็มไปหมด ก็ประมาณว่าเค้าชวนเตะบอล มันชื่อสานิษ เป็นรุ่นพี่แหละ แต่ที่นี่มาแร้วไม่ค่อยถืออ่ะ ( คิดแบบฝรั่งกัน ) ก็พอไปเตะ ก็เจอคนเยอะแยะเรย ที่ไหนได้เตะไปเตะมามีคนนึงก็บอกว่ามาจากมข แล้วเป็นศิษย์เก่าโรงเรียนสาธิตรุ่น 17 แหม ตอนนี้ก็เรียนอยู่คณะวิทยาการปีสามขึ้นปีสี่ชื่อ พี่ไก่ โหยย คราวนี้พอรู้หนิสนิทกันเรย เค้าก็ทักเสื้อชมรมบาส อยู่มข ผมก็งงว่ารู้ได้ไง คุยกันไปคุยกันมาจนสนิทกัน อ่า ความจริงมันก็มีเพื่อนอีกเยอะนะ แต่ก็ยังไม่ค่อยสนิทเ่ท่าไหร่ ก็มีอ้น โจ โม่ ไรงี้ อยุ่ม เกษตร มีพวกเด็กจุฬาเยอะแยะเต็มไปหมด พี่ปืน พี่ตุ๋ย พี่กรรณ์ พี่วัด โหยเยอะแยะ ก็วันศุกร์เสาร์ ก็จะมีนัดเลี้ยงกันตามสไตล์วัยรุ่น ก็ไม่มีไรมาก ขำ ๆ เพราะผมพูดจริง ๆ นะ เบียร์ที่นี่กระป๋องละ 8-9 บาท ใครจะไม่กินหล่ะ แต่ก็กินเผื่อทำงานด้วย แต่ก็หนุกดีได้รู้ว่า เด็กเทพ ก็กินเหล้าไม่่ต่างจากอยู่ขอนแก่นหรอกคับ เค้าก็จะล้อเล่นเรื่องสถาบันก็เป็นเรื่องธรรมดาของพวกนั้น แต่เค้าก็ไม่ค่อยได้คิดไรหรอก ( เอาดิ เด็กเทพ เมิงเคยอยู่เมืองนอกมาหกปีไหมหล่ะ ใครเจ๋งกว่าคับ 55+ ล้อเล่น ๆ) ก็อาทิตย์หน้าก็คงได้ย้ายไปทำงาน Hershey อย่างที่บอกไว้ คงได้กล้ามกะไปเยอะแน่ แต่ก็คิดว่าไม่มีอะไรหนักไปกว่าการซ้อมบาสวิศวะอีกแร้วจึงไม่กลัว งานเยอะแต่เงินก็เยอะคับ สู้เพื่อ Mitsu Colt คับตอนนี้
ก็คิดถึงเพื่อน ๆ คณะและเพื่อนสาธิตทุกคน แหม ไม่ค่อยมีคนติดต่อมาเรย เง้ออ ว่าง ๆ ส่งเมลมาเล่นกันหน่อยนะคับ เป็นเหงา ๆ
P.S. ช่วงนี้ก็เทศกาลสงกราน ก็ขอให้เพื่อน ๆ ที่กินแล้วขับระวังด่านตรวจของตำรวจหน่อยนะคับ อย่าคิดว่าพ่อใหญ่ แร้วช่วยได้ตลอดนะคับ แร้วเมาแร้วไม่ขับด้วยนะฮ่ะ ฉลองกันให้เต็มที่แร้วปะแป้งเผื่อด้วยนะ ก๊าก ๆ อยากเล่นสงกานเหมือนกันโว่ย แต่ที่นี่คงได้สาดน้ำร้อนอ่ะ Comments (11)
TrackbacksThe trackback URL for this entry is: http://gokzz.spaces.live.com/blog/cns!88FDBF51054CB0A0!212.trak Weblogs that reference this entry
|
|
|
